Metoda Kramera wychowu matek

metoda Kramera wychowu matek - opracowana u schyłku XIX wieku przez U.Kramera (Szwajcaria) technologia wychowu matek pszczelich, jako jeden z wielu jego pomysłów (ulik weselny, trutowiska, selekcja) zmierzających do ochrony i doskonalenia, a głównie nadania rangi miejscowej populacji Apis mellifera mellifera, zagrożonej zmieszańcowaniem. Nowatorska a założeniach, podchwycona i rozwijana przez innych hodowców, przede wszystkim E.Zandera, przygotowała grunt do przejścia z rozmnażania matek pszczelich do współcześnie pojętego wychowu z zastosowaniem starterów i rodzin finalizujących. Jeszcze obecnie jest przez niektórych zalecana, chociaż w zakresie wyboru (macierzak) i przygotowania (9 dniowy okres osierocenia) rodzin wychowujących ustępuje innym bardziej ekonomicznym i poprawniejszym biologicznie. Przepis technologiczny jest następujący: rodzinie wychowującej zabiera się lub zamyka w klateczce matkę, pszczoły zakładają mateczniki ratunkowe, w 9 dniu mateczniki się niszczy i dopiero podaje się ramkę hodowlaną z larwami matecznymi, w 10 dni później odbiera się mateczniki kryte.