|
|
| Linia 7: |
Linia 7: |
| | Urodzony w [[Besarabia|Besarabii]], był synem Grzegorza i Marii z Ohanowiczów. W 1916 ukończył szkołę realną w Kiszyniowie, przez rok studiował na Wydziale Rybactwa Instytutu Gospodarki Wiejskiej w [[Moskwa|Moskwie]], następnie pracując w majątku swojej matki zdobywał doświadczenie pszczelarskie i w zakresie uprawy [[winorośl]]i. | | Urodzony w [[Besarabia|Besarabii]], był synem Grzegorza i Marii z Ohanowiczów. W 1916 ukończył szkołę realną w Kiszyniowie, przez rok studiował na Wydziale Rybactwa Instytutu Gospodarki Wiejskiej w [[Moskwa|Moskwie]], następnie pracując w majątku swojej matki zdobywał doświadczenie pszczelarskie i w zakresie uprawy [[winorośl]]i. |
| | | | |
| − | W 1922 Demianowicz, ówcześnie obywatel rumuński, przyjechał do Warszawy i w charakterze wolnego słuchacza podjął studia w [[Szkoła Główna Gospodarstwa Wiejskiego|Szkole Głównej Gospodarstwa Wiejskiego]]. Rok później przeniósł się na kierunek biologiczny na [[Uniwersytet Warszawski|Uniwersytecie Warszawskim]], wieńcząc studia doktoratem filozofii w zakresie zoologii w 1932 na podstawie pracy ''Równonogi lądowe Isopoda terrestia Besarabii'', przygotowanej pod kierunkiem [[Konstanty Janicki|Konstantego Janickiego]]. W tym samym czasie zawarł związek małżeński z Polką [[Zofia Demianowicz|Zofią Teską]], przyjął polskie obywatelstwo i osiadł na stałe w Lublinie. | + | W 1922 Demianowicz, ówcześnie obywatel rumuński, przyjechał do Warszawy ... |
| | | | |
| − | Pracował jako inspektor Lubelskiego Związku Pszczelarzy. W 1935 odbył praktykę u Otto Morgenthalera w Instytucie Pszczelarstwa w szwajcarskim Liebfeld, zapoznając się z miejscową gospodarką pasieczną, chorobami pszczół, analizą płytkową miodów. Po powrocie do Lublina był w latach 1935-1937 inspektorem pszczelarstwa Wojewódzkiego Towarzystwa Organizacji i Kółek Rolniczych. Zorganizował pierwszy w Polsce Pszczelarski Zakład Doświadczalny przy Lubelskiej Izbie Rolniczej, a w kwietniu 1937 objął kierownictwo powstałego z przekształcenia tegoż zakładu Działu Pszczelarskiego Państwowego Instytutu Naukowego Gospodarstwa Wiejskiego w [[Puławy|Puławach]].
| + | == Przypisy == |
| − | | |
| − | W 1945 zorganizował Instytut Pszczelarski w Lublinie, włączony następnie do krakowskiego Instytutu Zootechniki; z kolei Dział Pszczelarski instytutu puławskiego, którym Demianowicz nadal kierował, został po wojnie włączony do Instytutu Sadownictwa, najpierw z siedzibą w Lublinie, potem w [[Skierniewice|Skierniewicach]]. W latach 1946-1950 Demianowicz prowadził wykłady zlecone z pszczelarstwa na Wydziale Rolnym i Weterynaryjnym [[Uniwersytet Marii Curie-Skłodowskiej|Uniwersytecie Marii Curie-Skłodowskiej]], a od października 1954 nosił tytuł profesora nadzwyczajnego. W 1945 zorganizował pierwsze w Polsce Liceum Pszczelarskie (potem Technikum) w podlubelskiej Żabiej Woli (przemianowanej następnie na [[Pszczela Wola|Pszczelą Wolę]]), był w tej szkole nauczycielem do 1950. Prowadził też wykłady na licznych kursach specjalistycznych.
| |
| − | | |
| − | U schyłku kariery zawodowej wrócił do Lublina, obejmując w październiku 1966 pierwszą w kraju Katedrę Pszczelarstwa na Wydziale Rolniczym Wyższej Szkoły Rolniczej. W 1968 przeszedł na emeryturę.
| |
| | | | |
| − | Wchodził w skład rad naukowych, był członkiem organizacji spółdzielczych i społecznych, członkiem Centralnego Związku Pszczelarzy. Uczestniczył w pracach nad krajowym Planem Organizacji Hodowli Pszczół. Był także aktywny na pszczelarskim forum międzynarodowym, brał udział w kongresach Międzynarodowej Federacji Stowarzyszeń Pszczelarskich "Apimondia", która nadała mu — jako pierwszemu Polakowi — członkostwo honorowe (1973). Odznaczony został m.in. [[Krzyż Zasługi|Złotym Krzyżem Zasługi]] (1959) i [[Order Odrodzenia Polski|Krzyżem Kawalerskim Orderu Odrodzenia Polski]].
| |
| − |
| |
| − | Demianowicz ogłosił 17 rozpraw, 8 podręczników, 10 prac o charakterze popularnonaukowym, a także niespełna sto mniejszych prac (polemiki, recenzje). Już jako student, wspólnie z J. Jarockim, opublikował rozprawę ''O występowaniu w Wiśle pontokaspijskiego obunoga Chaetogammarus tenellus (G. O. Sars)''. W swojej pracy doktorskiej Demianowicz opisał 26 gatunków równonogów lądowych, z czego trzy były wcześniej nieznane nauce światowej: ''Armadillidium traiani'' Dem., ''Protracheoniscus scythicus'' Dem. i ''Protracheoniscus nogaicus'' Dem. Późniejsze prace poświęcił już tematyce pszczelarskiej; był autorem pierwszego polskiego podręcznika akademickiego z tej dziedziny — ''Pszczoły, ich życie i hodowla'' (1936), a także m.in. publikacji ''O dziedziczeniu cech rodziców u pszczół'' (1957). Wspólnie z [[Leon Bornus|Leonem Bornusem]] przygotował wydanie ''Słownika terminów pszczelarskich'' dla języków słowiańskich (1964). Przed II wojną światową był redaktorem miesięcznika "Pasieka", po wojnie wchodził w skład komitetu redakcyjnego tego pisma, a także komitetu redakcyjnego "Pszczelarstwa" i "Pszczelarskich Zeszytów Naukowych".
| |
| − |
| |
| − | Część badań Demianowicz prowadził wspólnie z żoną, również profesorem Wyższej Szkoły Rolniczej w Lublinie, m.in. opracowali razem metodę otrzymywania miodów jednogatunkowych. Zmarł w lutym 1980 w Lublinie i pochowany został na miejscowym cmentarzu na Majdanku.
| |
| − |
| |
| − | == Przypisy ==
| |
| − | {{przypisy}}
| |
| | | | |
| | == Źródła == | | == Źródła == |
Antoni Demianowicz (ur. 2 listopada [s.s. 21 października] 1897 w Kiszyniowie, zm. 27 lutego 1980 w Lublinie), zoolog polski, pszczelarz, profesor Wyższej Szkoły Rolniczej w Lublinie.
Biografia
Urodzony w Besarabii, był synem Grzegorza i Marii z Ohanowiczów. W 1916 ukończył szkołę realną w Kiszyniowie, przez rok studiował na Wydziale Rybactwa Instytutu Gospodarki Wiejskiej w Moskwie, następnie pracując w majątku swojej matki zdobywał doświadczenie pszczelarskie i w zakresie uprawy winorośli.
W 1922 Demianowicz, ówcześnie obywatel rumuński, przyjechał do Warszawy ...
Przypisy
Źródła
- Słownik biologów polskich (pod redakcją Stanisława Feliksiaka), Państwowe Wydawnictwo Naukowe, Warszawa 1987
- Franciszek Pawłowski, Samodzielni pracownicy naukowo-dydaktyczni Akademii Rolniczej w Lublinie w latach 1944-1996, Wydawnictwo Akademii Rolniczej w Lublinie, Lublin 1998
