Ul półkłodowy nadstawkowy: Różnice pomiędzy wersjami
Przejdź do nawigacji
Przejdź do wyszukiwania
| [wersja nieprzejrzana] | [wersja nieprzejrzana] |
(Utworzył nową stronę „'''ul półkłodowy nadstawkowy''' - przerobiona na ul ramowy lub snozowy część dolna lub górna (nogi lub głowa) przeciętej w połowie kłody. Jej wnętrze przyst...”) |
m |
||
| (Nie pokazano 3 pośrednich wersji utworzonych przez tego samego użytkownika) | |||
| Linia 1: | Linia 1: | ||
| − | '''ul półkłodowy nadstawkowy''' - przerobiona na ul ramowy lub snozowy część dolna lub górna (nogi lub głowa) przeciętej w połowie kłody. Jej wnętrze przystosowano do zawieszania ramek gniazdowych, zwykle 8-9 systemu warszawskiego, lub snozów, z boku zamykano zatworem oszklonym i zatworem zewnętrznym, nad gniazdem umieszczano nadstawkę skrzynkową zewnętrzną, przykrywano wiekiem i daszkiem. Wyloty robiono lejkowate, z boku (budowa zimna), jeden u góry, drugi u spodu oraz w nadstawce. Rozwiązanie zalecane w początkach | + | '''ul półkłodowy nadstawkowy''' - przerobiona na [[ule ramowe|ul ramowy]] lub snozowy część dolna lub górna (nogi lub głowa) przeciętej w połowie kłody. Jej wnętrze przystosowano do zawieszania ramek gniazdowych, zwykle 8-9 systemu warszawskiego, lub snozów, z boku zamykano zatworem oszklonym i zatworem zewnętrznym, nad gniazdem umieszczano nadstawkę skrzynkową zewnętrzną, przykrywano wiekiem i daszkiem. Wyloty robiono lejkowate, z boku (budowa zimna), jeden u góry, drugi u spodu oraz w nadstawce. Rozwiązanie zalecane w początkach XX stulecia na Wileńszczyźnie. |
| − | {{DEFAULTSORT:ul | + | {{DEFAULTSORT:ul polklodowynadstawkowy}} |
[[Category:Mieszkania pszczoły]] | [[Category:Mieszkania pszczoły]] | ||
| − | [[Category:Konstrukcje uli| | + | [[Category:Konstrukcje uli|polklodowynadstawkowy ul]] |
Aktualna wersja na dzień 23:24, 4 sty 2013
ul półkłodowy nadstawkowy - przerobiona na ul ramowy lub snozowy część dolna lub górna (nogi lub głowa) przeciętej w połowie kłody. Jej wnętrze przystosowano do zawieszania ramek gniazdowych, zwykle 8-9 systemu warszawskiego, lub snozów, z boku zamykano zatworem oszklonym i zatworem zewnętrznym, nad gniazdem umieszczano nadstawkę skrzynkową zewnętrzną, przykrywano wiekiem i daszkiem. Wyloty robiono lejkowate, z boku (budowa zimna), jeden u góry, drugi u spodu oraz w nadstawce. Rozwiązanie zalecane w początkach XX stulecia na Wileńszczyźnie.