Prawo bartne: Różnice pomiędzy wersjami
| [wersja nieprzejrzana] | [wersja nieprzejrzana] |
m |
m |
||
| (Nie pokazano 2 pośrednich wersji utworzonych przez tego samego użytkownika) | |||
| Linia 1: | Linia 1: | ||
| − | '''prawo bartne''' - w dawnej Polsce zespół przepisów prawnych obejmujący bartnictwo, zwane także przynajmniej w Jedlni '''prawem obelnym'''. Normowało stosunki między bartnikami, określało ich obowiązki i regulowało strukturę organizacyjną, ustrojową, sądowniczą i biurokratyczną w zakresie spraw spadkowych, karnych i prowadzenia ksiąg bartnych. Początkowo funkcjonowało jako zwyczajowe, oparte na obyczajach i praktyce, później zostało ujęte w ogólnych ustawach pisanych, w statucie wiślickim (1347), w statucie wartskim (1423), w statucie warszawskim (1401) i innych. Powstawały także zbiory praw dla większych ośrodków bartnych, jak starostwa przasnyskiego z 1559 wydane przez starostę Niszczyckiego i dla starostwa łomżyńskiego z 1616 opracowane przez Skrodzkiego, oraz jako [[ordynacje bartne]] o lokalnym znaczeniu wydawane dla kompleksów dóbr, jak ordynacja Pileckich dla Łańcuta, Kańczugi i Tyczyna z 1477, czy dla Jedlni i okolic z 1661-62. | + | '''prawo bartne''' - w dawnej Polsce zespół przepisów prawnych obejmujący [[bartnictwo]], zwane także przynajmniej w Jedlni '''prawem obelnym'''. Normowało stosunki między [[bartnik|bartnikami]], określało ich obowiązki i regulowało strukturę organizacyjną, ustrojową, sądowniczą i biurokratyczną w zakresie spraw spadkowych, karnych i prowadzenia ksiąg bartnych. Początkowo funkcjonowało jako zwyczajowe, oparte na obyczajach i praktyce, później zostało ujęte w ogólnych ustawach pisanych, w statucie wiślickim (1347), w statucie wartskim (1423), w statucie warszawskim (1401) i innych. Powstawały także zbiory praw dla większych ośrodków bartnych, jak starostwa przasnyskiego z 1559 wydane przez starostę Niszczyckiego i dla starostwa łomżyńskiego z 1616 opracowane przez Skrodzkiego, oraz jako [[ordynacja bartna|ordynacje bartne]] o lokalnym znaczeniu wydawane dla kompleksów dóbr, jak ordynacja Pileckich dla Łańcuta, Kańczugi i Tyczyna z 1477, czy dla Jedlni i okolic z 1661-62. |
| − | {{DEFAULTSORT: | + | {{DEFAULTSORT:prawo bartne}} |
[[Category:Gospodarka bartna]] | [[Category:Gospodarka bartna]] | ||
Aktualna wersja na dzień 11:58, 21 mar 2013
prawo bartne - w dawnej Polsce zespół przepisów prawnych obejmujący bartnictwo, zwane także przynajmniej w Jedlni prawem obelnym. Normowało stosunki między bartnikami, określało ich obowiązki i regulowało strukturę organizacyjną, ustrojową, sądowniczą i biurokratyczną w zakresie spraw spadkowych, karnych i prowadzenia ksiąg bartnych. Początkowo funkcjonowało jako zwyczajowe, oparte na obyczajach i praktyce, później zostało ujęte w ogólnych ustawach pisanych, w statucie wiślickim (1347), w statucie wartskim (1423), w statucie warszawskim (1401) i innych. Powstawały także zbiory praw dla większych ośrodków bartnych, jak starostwa przasnyskiego z 1559 wydane przez starostę Niszczyckiego i dla starostwa łomżyńskiego z 1616 opracowane przez Skrodzkiego, oraz jako ordynacje bartne o lokalnym znaczeniu wydawane dla kompleksów dóbr, jak ordynacja Pileckich dla Łańcuta, Kańczugi i Tyczyna z 1477, czy dla Jedlni i okolic z 1661-62.