Ule Dolinowskiego - Historia wersji

Wikiadmin o 14:58, 17 gru 2012

2012-12-17T14:58:19Z

Wikiadmin o 21:29, 29 paź 2012

2012-10-29T21:29:53Z

Wikiadmin: Utworzył nową stronę „'''ule Dolinowskiego''' – seria konstrukcji ks. Jana Dolinowskiego z połowy XIX wieku pomyślanej jako futerał na ul złożony ze zmodyfikowanych...”

2012-10-29T21:28:06Z

Utworzył nową stronę „'''ule Dolinowskiego''' – seria konstrukcji ks. Jana Dolinowskiego z połowy XIX wieku pomyślanej jako futerał na ul złożony ze zmodyfikowanych...”

Nowa strona

'''ule Dolinowskiego''' – seria konstrukcji [[Jan Dolinowski|ks. Jana Dolinowskiego]] z połowy XIX wieku pomyślanej jako futerał na ul złożony ze zmodyfikowanych [[ramka Hubera|ramek Hubera]]. Stał się on prototypem nowoczesnego rozbieralnego [[ul ramowy|ula ramowego]] z górną obsługą, jako europejskiego wynalazku z 1854, niezależnie od amerykańskiego z 1851 dokonanego przez [[Lorenzo Langstroth|L. Langstrotha]] ([[ul Langstrotha]]). Zbijany z desek lub bali grubości 1, 2, 3 i 4 cale (26, 52, 78, 104 mm), często z zewnątrz futrowany słomą, ma postać solidnej skrzynki, nakrywanej przykrywką, budowaną jak daszek ramowy, z okapem, płaski lub dwustronnie spadzisty, w przekroju poprzecznym trójkątny lub owalny. Szerokość wnętrza takiego futerału odpowiada z niewielkim luzem szerokości ramek, a głębokość: ramki zawieszone wystającymi końcami górnych beleczek na jego krawędzi nie dostają dna na odległość ½ cala (13 mm), natomiast długość (ściana u dołu z wylotem) jest dobieraną przez pszczelarza wielokrotnością 36-38 mm, miary szerokości beleczki górnej i beleczek bocznych ramek, które umieszcza się w ulu na styk. Konstruktor w tej matematycznej kalkulacji wyróżnia [[ul rojny Dolinowskiego|ul rojny]], który mieści 10-12 ramek, i [[ul miodowy Dolinowskiego|ul miodowy]] – 16-18 ramek, a że ramka w świetle mierzy 9-10x12 cali ([[ramka Dolinowskiego]]), to w pierwszym przypadku powierzchnia użytkowa plastrów zamyka się w granicach od 73-82 dm² do 87-98 dm² ([[ul rojny Dolinowskiego]]), w drugim natomiast od 117-131 dm² do 131-147 dm² ([[ul przewiewny Dolinowskiego]], [[ul magazynowy ramowy Dolinowskiego]]).

{{DEFAULTSORT:ule Dolinowskiego}}
[[Category:Mieszkania pszczoły|Dolinowskiego ul]]
[[Category:Konstrukcje uli]]

@@ Linia 1: / Linia 1: @@
-'''ule Dolinowskiego''' – seria konstrukcji [[Jan Dolinowski|ks. Jana Dolinowskiego]] z połowy XIX wieku pomyślanej jako futerał na ul złożony ze zmodyfikowanych [[ramka Hubera|ramek Hubera]]. Stał się on prototypem nowoczesnego rozbieralnego [[ul ramowy|ula ramowego]] z górną obsługą, jako europejskiego wynalazku z 1854, niezależnie od amerykańskiego z 1851 dokonanego przez [[Lorenzo Langstroth|L. Langstrotha]] ([[ul Langstrotha]]). Zbijany z desek lub bali grubości 1, 2, 3 i 4 cale (26, 52, 78, 104 mm), często z zewnątrz futrowany słomą, ma postać solidnej skrzynki, nakrywanej przykrywką, budowaną jak daszek ramowy, z okapem, płaski lub dwustronnie spadzisty, w przekroju poprzecznym trójkątny lub owalny. Szerokość wnętrza takiego futerału odpowiada z niewielkim luzem szerokości ramek, a głębokość: ramki zawieszone wystającymi końcami górnych beleczek na jego krawędzi nie dostają dna na odległość ½ cala (13 mm), natomiast długość (ściana u dołu z wylotem) jest dobieraną przez pszczelarza wielokrotnością 36-38 mm, miary szerokości beleczki górnej i beleczek bocznych ramek, które umieszcza się w ulu na styk. Konstruktor w tej matematycznej kalkulacji wyróżnia [[ul rojny Dolinowskiego|ul rojny]], który mieści 10-12 ramek, i [[ul miodowy Dolinowskiego|ul miodowy]] – 16-18 ramek, a że ramka w świetle mierzy 9-10x12 cali ([[ramka Dolinowskiego]]), to w pierwszym przypadku powierzchnia użytkowa plastrów zamyka się w granicach od 73-82 dm² do 87-98 dm² ([[ul rojny Dolinowskiego]]), w drugim natomiast od 117-131 dm² do 131-147 dm² ([[ul przewiewny Dolinowskiego]], [[ul magazynowy ramowy Dolinowskiego]]).
+'''ule Dolinowskiego''' – seria konstrukcji [[Jan Dolinowski|ks. Jana Dolinowskiego]] z połowy XIX wieku pomyślanej jako futerał na ul złożony ze zmodyfikowanych [[ramka Hubera|ramek Hubera]]. Stał się on prototypem nowoczesnego rozbieralnego [[ule ramowe|ula ramowego]] z górną obsługą, jako europejskiego wynalazku z 1854, niezależnie od amerykańskiego z 1851 dokonanego przez [[Lorenzo Langstroth|L. Langstrotha]] ([[ul Langstrotha]]). Zbijany z desek lub bali grubości 1, 2, 3 i 4 cale (26, 52, 78, 104 mm), często z zewnątrz futrowany słomą, ma postać solidnej skrzynki, nakrywanej przykrywką, budowaną jak daszek ramowy, z okapem, płaski lub dwustronnie spadzisty, w przekroju poprzecznym trójkątny lub owalny. Szerokość wnętrza takiego futerału odpowiada z niewielkim luzem szerokości ramek, a głębokość: ramki zawieszone wystającymi końcami górnych beleczek na jego krawędzi nie dostają dna na odległość ½ cala (13 mm), natomiast długość (ściana u dołu z wylotem) jest dobieraną przez pszczelarza wielokrotnością 36-38 mm, miary szerokości beleczki górnej i beleczek bocznych ramek, które umieszcza się w ulu na styk. Konstruktor w tej matematycznej kalkulacji wyróżnia [[ul rojny Dolinowskiego|ul rojny]], który mieści 10-12 ramek, i [[ul miodowy Dolinowskiego|ul miodowy]] – 16-18 ramek, a że ramka w świetle mierzy 9-10x12 cali ([[ramka Dolinowskiego]]), to w pierwszym przypadku powierzchnia użytkowa plastrów zamyka się w granicach od 73-82 dm² do 87-98 dm² ([[ul rojny Dolinowskiego]]), w drugim natomiast od 117-131 dm² do 131-147 dm² ([[ul przewiewny Dolinowskiego]], [[ul magazynowy ramowy Dolinowskiego]]).
 {{DEFAULTSORT:ule Dolinowskiego}}
 [[Category:Mieszkania pszczoły]]
 [[Category:Konstrukcje uli|Dolinowskiego ul]]