Ilościowa struktura wziątku w sezonie - Historia wersji

Wikiadmin o 21:14, 24 gru 2014

2014-12-24T21:14:46Z

Wikiadmin o 21:01, 24 gru 2014

2014-12-24T21:01:22Z

Wikiadmin: Utworzył nową stronę „'''ilościowa struktura wziątku w sezonie''' – w wagowej ocenie pożytku bilans roczny przybytku brutto realizowanego w przebiegu [[sezon pożytkowy|sezonu pożytkow...”

2014-12-24T20:39:16Z

Utworzył nową stronę „'''ilościowa struktura wziątku w sezonie''' – w wagowej ocenie pożytku bilans roczny przybytku brutto realizowanego w przebiegu [[sezon pożytkowy|sezonu pożytkow...”

Nowa strona

'''ilościowa struktura wziątku w sezonie''' – w wagowej ocenie pożytku bilans roczny przybytku brutto realizowanego w przebiegu [[sezon pożytkowy|sezonu pożytkowego]]; jest to rejestr [[okres pożytkowy|okresów pożytkowych]] pod względem dat ich występowania i obfitości zebranego z nich nektaru, pomnażającego zapasy miodowe rodziny pszczelej; narastanie zapasów nabiera rozmachu bliżej końca sezonu, aczkolwiek po drodze może być hamowane [[okres bezpożytkowy|okresami bezpożytkowymi]] lub dniami niepogody (bak dopływu nektaru do ula), kiedy zapasów ubywa. Na terenie kraju zachodzi duże zróżnicowanie w kształtowaniu się przybytku brutto, co wynika z silnego zróżnicowania zasobów pożytkowych nawet na stosunkowo niewielkich areałach, jak również z faktu, że występują lata bogatsze i uboższe we wziątki. W przekroju lat zarysowuje się jednak trwała tendencja, którą można wyrazić jako przemieszczanie punktu ciężkości zbioru nektaru bliżej wiosny:

(1) w latach 1950-1963 stwierdzono istotne przyśpieszenie średniej krajowej daty początku [[pożytek główny|pożytku głównego]] z 9 czerwca na 29-30 maja (około 10 dni), pożytek główny trwał zaś wówczas przeciętnie 34 dni i obejmował 76% rocznego wziątku – nie wszystkie regiony kraju były, a przynajmniej jednakowo były podatne na ten trend, który uzewnętrzniał się w pełni na Ziemi Lubuskiej i Mazurach, także w Wielkopolsce, najmniej zaś dotykał terenu Wyżyny Lubelskiej oraz Dolnego i Górnego Śląska, a przede wszystkim Podlasia (nawet trend przeciwny);

(2) konsekwencją przemieszczania się pożytku w sezonie był wzrost udziału majowego przybytku brutto w bilansie rocznym, w 1974-1977 wynosił on przeciętnie 31,2%, gdy na czerwiec i lipiec wypadało po 41,3% i 20,0%, a na sierpień tylko 6,7%, w następnych latach pozycja udziału majowego przybytku brutto jakby się wzmocniła, w 1986-1995 sięgał on przeciętnie 37% i przewyższał udział czerwcowy o 2,7% (34,3%), wzrósł także nieco przybytek w lipcu – do 26,2%, ale udział wziątku sierpniowego zmalał do 2,5%;

(3) wczesne wybitnie znaczące wziątki dominują na zachodzie kraju i na północy z wyjątkiem Kaszub i Żuław, ale i tu pszczoły zbierają w maju około 30% rocznego wziątku, natomiast na Ziemi Lubuskiej, Dolnym Śląsku i w Wielkopolsce udział ten przekracza 50%, ale na pszczelarskiej mapie kraju są też enklawy, gdzie udział majowego wziątku spada do ¼ lub niżej;

(4) źródła tych przesunięć wziątkowych chętnie dopatrujemy się w nowych nabytkach pożytkowych opłacanych pożytkami późniejszymi, pomijając kwestię lepszego wykorzystania wczesnych pożytków poprzez stosowani odpowiednich technologii pasiecznych i genetycznego doskonalenia populacji pszczół ([[limity pożytkowe]]).

{{DEFAULTSORT:ilosciowa struktura wziatku w sezonie}}
[[Category:Gospodarka pasieczna]]

← poprzednia wersja		Wersja z 21:01, 24 gru 2014
Linia 1:		Linia 1:
−	'''ilościowa struktura wziątku w sezonie''' – w wagowej ocenie pożytku bilans roczny przybytku brutto realizowanego w przebiegu [[sezon pożytkowy\|sezonu pożytkowego]]; jest to rejestr [[~~okres pożytkowy~~\|okresów pożytkowych]] pod względem dat ich występowania i obfitości zebranego z nich nektaru, pomnażającego zapasy miodowe rodziny pszczelej; narastanie zapasów nabiera rozmachu bliżej końca sezonu, aczkolwiek po drodze może być hamowane [[~~okres bezpożytkowy~~\|okresami bezpożytkowymi]] lub dniami niepogody (bak dopływu nektaru do ula), kiedy zapasów ubywa. Na terenie kraju zachodzi duże zróżnicowanie w kształtowaniu się przybytku brutto, co wynika z silnego zróżnicowania zasobów pożytkowych nawet na stosunkowo niewielkich areałach, jak również z faktu, że występują lata bogatsze i uboższe we wziątki. W przekroju lat zarysowuje się jednak trwała tendencja, którą można wyrazić jako przemieszczanie punktu ciężkości zbioru nektaru bliżej wiosny:	+	'''ilościowa struktura wziątku w sezonie''' – w wagowej ocenie pożytku bilans roczny przybytku brutto realizowanego w przebiegu [[sezon pożytkowy\|sezonu pożytkowego]]; jest to rejestr [[okresy pożytkowe\|okresów pożytkowych]] pod względem dat ich występowania i obfitości zebranego z nich nektaru, pomnażającego zapasy miodowe rodziny pszczelej; narastanie zapasów nabiera rozmachu bliżej końca sezonu, aczkolwiek po drodze może być hamowane [[okresy bezpożytkowe\|okresami bezpożytkowymi]] lub dniami niepogody (bak dopływu nektaru do ula), kiedy zapasów ubywa. Na terenie kraju zachodzi duże zróżnicowanie w kształtowaniu się przybytku brutto, co wynika z silnego zróżnicowania zasobów pożytkowych nawet na stosunkowo niewielkich areałach, jak również z faktu, że występują lata bogatsze i uboższe we wziątki. W przekroju lat zarysowuje się jednak trwała tendencja, którą można wyrazić jako przemieszczanie punktu ciężkości zbioru nektaru bliżej wiosny:

	(1) w latach 1950-1963 stwierdzono istotne przyśpieszenie średniej krajowej daty początku [[pożytek główny\|pożytku głównego]] z 9 czerwca na 29-30 maja (około 10 dni), pożytek główny trwał zaś wówczas przeciętnie 34 dni i obejmował 76% rocznego wziątku – nie wszystkie regiony kraju były, a przynajmniej jednakowo były podatne na ten trend, który uzewnętrzniał się w pełni na Ziemi Lubuskiej i Mazurach, także w Wielkopolsce, najmniej zaś dotykał terenu Wyżyny Lubelskiej oraz Dolnego i Górnego Śląska, a przede wszystkim Podlasia (nawet trend przeciwny);		(1) w latach 1950-1963 stwierdzono istotne przyśpieszenie średniej krajowej daty początku [[pożytek główny\|pożytku głównego]] z 9 czerwca na 29-30 maja (około 10 dni), pożytek główny trwał zaś wówczas przeciętnie 34 dni i obejmował 76% rocznego wziątku – nie wszystkie regiony kraju były, a przynajmniej jednakowo były podatne na ten trend, który uzewnętrzniał się w pełni na Ziemi Lubuskiej i Mazurach, także w Wielkopolsce, najmniej zaś dotykał terenu Wyżyny Lubelskiej oraz Dolnego i Górnego Śląska, a przede wszystkim Podlasia (nawet trend przeciwny);

@@ Linia 7: / Linia 7: @@
 (3) wczesne wybitnie znaczące wziątki dominują na zachodzie kraju i na północy z wyjątkiem Kaszub i Żuław, ale i tu pszczoły zbierają w maju około 30% rocznego wziątku, natomiast na Ziemi Lubuskiej, Dolnym Śląsku i w Wielkopolsce udział ten przekracza 50%, ale na pszczelarskiej mapie kraju są też enklawy, gdzie udział majowego wziątku spada do ¼ lub niżej;
-(4) źródła tych przesunięć wziątkowych chętnie dopatrujemy się w nowych nabytkach pożytkowych opłacanych pożytkami późniejszymi, pomijając kwestię lepszego wykorzystania wczesnych pożytków poprzez stosowani odpowiednich technologii pasiecznych i genetycznego doskonalenia populacji pszczół ([[limity pożytkowe]]).
+(4) źródła tych przesunięć wziątkowych chętnie dopatrujemy się w nowych nabytkach pożytkowych opłacanych pożytkami późniejszymi, pomijając kwestię lepszego wykorzystania wczesnych pożytków poprzez stosowanie odpowiednich technologii pasiecznych i genetycznego doskonalenia populacji pszczół ([[limity pożytkowe]]).
 {{DEFAULTSORT:ilosciowa struktura wziatku w sezonie}}
 [[Category:Gospodarka pasieczna]]