Tekst źródłowy strony Standaryzacja uli we Włoszech

'''standaryzacja uli we Włoszech''' - próba ujednolicenia konstrukcji uli podjęta w 1932 na kongresie pszczelarzy włoskich w Brescia. Uznano ramkę systemu Dadanta-Blatta 435x300 mm godną uagi, pomijając szczegóły konstrukcyjne budowy uli, by nie krępować pod tym względem pomysłowości pszczelarzy. Ramkę tego systemu stosowano w [[ul Dadanta-Blatta włoski|ulu Dadanta-Blatta włoskim]], uzyskała ona uznanie pszczelarzy włoskich, kosztem innych systemów. Pierwsze rozbieralne ule ramowe zaprowadzono we Włoszech w 1860, obsługiwane od tyłu, pochodzenia niemieckiego ([[ul Berlepscha]]) oraz rodzimej konstrukcji ([[ul Sartoriego]]). W 1885 wprowadzono [[ule amerykańskie]] dostępne od góry, systemu Dadanta (448x300 mm), [[ul Langstrotha|Langstrotha]] (448x232 mm) oraz [[ul Dadanta-Blatta|Dadanta-Blatta]] (435x300 mm), a także francuskiej konstrukcji [[ul Layensa|Layensa]] (330x410 mm) i [[ul Voirnota|Voirnota]] (350x360 mm). W 1915 w użytkowaniu było po połowie uli dostępnych z boku i dostępnych z góry, a w latach trzydziestych udział tych pierwszych zmalał do 10%.

{{DEFAULTSORT:Standaryzacja uli we Wloszech}}
[[Category:Mieszkania pszczoły]]
[[Category: Standaryzacja uli|Wloszech]]