Tekst źródłowy strony Standaryzacja uli na Ukrainie

'''standaryzacja uli na Ukrainie''' – próba ujednolicenia wymiarów ramki i konstrukcji ula podjęta w 1918 przez zjazd pszczelarzy w Kijowie, uwieńczona wprowadzeniem [[ul ukraiński|ula ukraińskiego]], leżaka o wymiarach ramki 300x435 mm, jednak przy równoległym usankcjonowaniu [[ul Dadanta-Blatta|ula Dadanta-Blatta]] oraz [[ul wielokorpusowy|ula wielokorpusowego]] o [[ramka amerykańska|ramce amerykańskiej]] 435x230 mm, co zaspakajało ambicje konstruktorskie pszczelarzy. W ten sposób starano się zlikwidować mozaikę systemów uli, wybierając z nich dla ula ukraińskiego co najlepsze, przede wszystkim z [[ule Dolinowskiego|ula Dolinowskiego]], [[ul Lewickiego|Lewickiego]], [[ul Layensa|Layensa]], [[ul Waszczenki|Waszczenki]], [[ul Andrijaszewa|Andrijaszewa]], [[ul Czajkina|Czajkina]] oraz [[ul Dadanta-Blatta|Dadanta-Blatta]], z którego przyswojono wymiary ramki 435x300 mm obracając ją o 90°, co już było praktykowane wcześniej ([[Kretczmer]], [[ramka ukraińska]]). Nowy ul leżak futrowany słomą, przyjął się dobrze. W 1933 zjazd pszczelarzy radzieckiej Ukrainy pozostał przy tym leżaku o ramce tej samej miary, ale w pozycji leżącej 435x300 mm, i uznał go za standard dla pasiek kołchozowych i sowchozowych, potwierdzony w latach 1945-47 i przyjęty w masowej produkcji fabrycznej ([[ul Dadanta-Blatta ukraiński]]).

{{DEFAULTSORT:Standaryzacja uli na Ukrainie}}
[[Category:Mieszkania pszczoły]]
[[Category: Standaryzacja uli|Ukrainie]]